Festival Community
This website is using cookies to. By clicking 'OK', you agree with our cookie policy. More about this.
OK

GALLERY 2010/2011

critical writing

Derealization of media communication

About work

Abstract
This article deals with communication as a manufacturing practice and its pragmatic aspect in the field of mass media communications and appropriation of media spaces for the purpose of analyzing the transgressive potential of communication. The intent of the article is to articulate the conflict between two antagonistic types of immunization of the social engine and uses of communication, its content and reflection on society. The central thesis is that power is gained through social interactions and communication. In order to show the potential of derealization of media discourse through the capacity of imagination, I will base this article on the confrontation of two antagonistic systems to ensure a critical attitude towards social developments. This article is not an attempt at relativization of the developments in question, as one might think because of the two discursive opposites, but an approach to derealization as a critical protocol, and an examination of its possibilities in the theoretical and critical writing practice. Imagination will be viewed as the potential of resistance used for the „em-bodiment“ of reality, rather than as a category of psychologism, individual capacity for imagining, or ability of the imagination.

Keywords
Bhopal disaster, media, conflict, derealization, immunization, culture jamming.

Work:
works/b924c9867912f9549fcd51dc8b633594/thumbnail/Memefest_Tamara Djordjevic.doc

Editors comments More info on Curators & Editors ›

Rad Tamare Đorđević nije moguće okarakterizovati samo kao kritički rad iz oblasti medijske komunikacije. Treba ga razumeti šire. Pre svega kao case study iz oblasti medija, komunikacije i biopolitičke teorije. Pored toga u radu treba zapaziti posebnu teoretsku i društvenu angažovanost koja deluje, u ovom konkretnom primeru, u smeru neposredne kritike korporativne kapitalističke logike: ne-preuzimanja odgovornosti za uništavanje života. Takođe je moguće reći da rad u totalu inkorporira Memefestovu logiku kao i samu festivalsku tezu na više nivoa. Prvo: 1) konfliktnost postavlja u odnos korporacijske logike, tj. njenog neodgovornog delovanja, sa društvenom i prirodnom okolinom; 2) društveno-korporacijski antagonizam prenosi na ravan subjektivnog konflikta: čovek (ljudi) protiv korporacija; 3) prikazuje medijsko insceniran konflikt grupe The Yes Men koji derealizuje medijsku dominantnu poziciju korporacije i dovodi korporaciju u medijsku fijasko. Drugo: 1) deskriptivno vizualizira imaginarnosti konflikta; 2) demistificira imaginarij korporativnog delovanja (odgovornost, društveno dobro itd.); 3) na primeru akcije grupe The Yes Men pokaže kako je kroz culture jamming imaginaciju i taktičku akciju moguće spopasti se sa korporativnom logikom u medijskom diskurzu. Treće: 1) potpuno izostavljanje tematizacije ljubavi potrebno je shvatiti strukturno: nema ljubavi; 2) moguće je ispostaviti negativnu def. ljubavi: ne-odnos do drugoga – redukcija drugoga na goli život – nije iskaz ljubavi, već dokaz manjka ljubavi; 3) ljubav je relacijska: ljubav do drugoga mora/može biti iskazana kroz odnos i praksu dobrih primera. Konačno, treba reći da korektnost i surplus rada reflektuje samo njegovo izvođenje: povezivanje konkretnog primera sa teoretskim aparatom. Taj spoj proizvodi spoznaju: taktičke-umetničke-medijske akcije (događaj) proizvode derealizujući učinak na ekonomiju tj. privredu korporacija (politizacija problema). U tom smislu rad reaktualizira mehanizam politizacije sa kojim je moguća radikalizacija današnje „demokratije“ korporacija i ne(odgovorne)politke neoliberalnog upravljanja. Rečeno u biopolitičkoj terminologiji, takve akcije dokazuju da je moguća i potrebna ponovna politizacija golog života – a to je put novog subjekta.

Uostalom, treba primetiti i strukturu rada koji nudi dva čitanja iste priče: priča CNN vsersus The Yes Men. Plasirajući originalnu priču CNNa i kompanije optužene za neodgovornost, avtorica uspostavlja referentni okvir za dekonstrukciju same priče. Bez zalaženja u prepričavanje ovog odličnog rada i dekonstrukcijski postupak grupe The Yes Men - avtorica suvereno objašnjava njihovu akciju - pažnju bi skrenuo samo na jedan bitan momenat ove priče. Naime, na onaj koji se tiče (državne) biopolitke/biovlasti odnosno koncepta imunizacije.

U ovoj priči se negativni aspekt biopolitike pojavljuje u horizontu kapitala kao: 1) forma golog života na koju je redukovan subjekt; 2) nekropolitika – politika koja ne preuzima odgovornost za smrt; 3) imunizacija – negativn i afirmativna politika izuzetka. Prema tome, ovu biopolitiku, u rasponu od Fukoa do današnjih autora Agambena, Esposita itd., potrebno je razmotriti kroz njenu negativnu produkciju. Na to nas upozorava autorica. Ona u raspravu uvodi koncept nekropolitike (Mbembe: smrt odnosno ubistvo veće populacije ljudi) opozoravajući da nekropolitika nastaje i u kontekstu analogije društvenih i proizvodnih kapitalističkih odnosa (Negri: kapitalizacija biosa, fleksibilne forme rada itd). Zato svu negativnost biopolitike možemo staviti pod biovlast (Negri: imenitelj negativnog delovanja biopolitke) koja deluje kontra zaštite i proizvodnje života (biopolitka). Drugim rečima, negativni aspekt biopolitke treba sagledati kao moć vlasti da kroz aparat upravljanja, tj. pre svega kroz pravne, administrativne, političke i medijske kanale neutralizira afekat događaja (npr. katastrofe), depolitizira (npr. akcije, emancipatorne pobude, politizaciju problema itd) i imunizira (štiti) kapital (odgovorne za katastrofe, prevare itd.). Veza kapitala, biopolitke i medija ne iznenađuje, već potvrđuje činjenicu da korporativni kapital i biopolitika i mediji deluju u određenoj sprezi. Učinak njihove sinergije delovanja je maksimalan: uništavanje života i ekosistema, nestanak biodiverziteta, redukcija populacije na homo sacer...; njihova društvena odgovornost je minimalna. Kapital uništava, biopolitka prikriva, dok mediji manipuliraju. Dakle, treba se zapitati: ko štiti (imunizira) živote (zajednice)?

Odgovor: potrebna je samoorganizacija (tad nastupa akcija)!

View other works commented by Nikola Janović  ››

Other comments

No comments yet

Curators comments

This work has been commented by 1 editor(s):
Nikola Janović go to comments ›

Entry details

Title

Derealization of media communication


Concept author(s)

Tamara Đorđević


Concept author year(s) of birth

1979


Country

Serbia


Competition category

critical writing


Competition field

nonacademic


Competition subfield

professional


Subfield description

Nezavisna teoretičarka umetnosti i medija; NGO: Laboratorija za aktualizaciju biopolitičke teorije i umetničke prakse (LABpt: Life Art Biopolitics Theory Practice)